انتظار داشتم ديروزي كه گذشت يك روز كاملا متفاوت باشد .

يك روز كه هم آسمان و هم زمين شكلي دگر باشند .

آسمان آبي تر از هميشه و زمين با نشاط تر از قبل .

انتظار داشتم هيچ پرنده اي از خواندن باز نماند همچون هيچ انساني از لبخند .

انتظار داشتم همه با هم مهربان باشند .

انتظار داشتم همه با من مهربان باشند .

انتظار داشتم همه من را متفاوت از روزهاي ديگر نگاه كنند .

انتظار داشتم ...

.

اما بايد بگم ديروزي كه گذشت يك روز كاملا عادي بود .

شايد عادي تر از بقيه روزها

هوا همچنان گرم و سوزان – زمين پر از بي رنگي

انسانها همچنان پر دروغ

چشم ها كينه دار

برق همچنان در حال رفتن

تورم همچنان بالا

گراني همچنان بي داد

تهمت همچنان به را

گشت ارشاد همچنان فعال

جوانان همچنان بيكار

و احساس همچنان درگير

...

.

اي كاش هركس ، روز تولدش ، اين توقع را داشت

اي كاش همه ، روز تولد ديگري ، توقع او را برآورده مي كرديم

چه دنياي زيبايي                          چه دنياي رويايي

تعجبي نيست !!           هر تصوري كه امكان پذير نيست .

بگذاريد به حساب دل خوش نويسنده

تمام

كارگران راه                                        طبيعت نيمه جان                          

دشت عطش نهاد                                    ماه ،غمناك

راه پر آفتاب                                             راه ، نمناك

پرواز باد گرم                                           ماهي قرمز افتاده بر خاك

خوشيد بي شتاب

خاموشي وسيع                                           آبادان

تك چادر سياه                                 

شن ريزه هاي داغ                                   رود ، گل آلود

چشمان خشك چاه                                 نخل ، پريشان

                                                           ساحل ، در سايه هاي سوخته ؛ خاموش

طرحي ز چند مرد                                    در هر كنجي ، هراس خورده و مبهوت

بر پرده غبار                                            طرحي محو و شكسته بسته ز انسان

يك كوزه ، چند بيل                                   شهر به دامي هزار رشته ، گرفتار

فرسودگي و كار                                      مشعل بر كف به راه ، غول بيابان        

( س . كسرايي )

سترون                                                    صبوحي  

آه در باغ بي درختي ما                               

اين تبر را به جاي گل كه نشاند؟!                    برداشت آسمان را

چه تبر اژدهايي از دوزخ                                 چون كاسه اي كبود

كه به هرسو دويد و ريشه دواند                       و صبح سرخ را             

بشنو از من كه اين سترون شوم                     لاجرعه سر كشيد

تا ابد بي بهار خواهد ماند                              آنگاه

هيچ گل از برش نخواهد رست                       خورشيد در تمام وجودش طلوع كرد ...

هيچ بلبل بر او نخواهد خواند       

( ه . ا . سايه )