عقل می گوید:

دگرگوني بزرگ در بطن عصر من، نه اعتقاديست و نه باور ديني. دگرگوني بزرگ ريشه هاييست كه در عمق وجود آدميت نهفته است و كم كم رو به سويي فرا عيني پيدا خواهد نمود...

اين مقدمه كوتاه براي تحول باورها و درك توجه بيشتر و بيشتر به سمت تغييرات باشد.

احساس می گوید:

امروز فكر سفر به سرم زد و به دنبال راه حلي براي خالي كردن برنامه ها در به در گشتم تا به اينكه تصميم گرفتم قيد برنامه ها را بزنم و نه سفر!

آدمي كه عاشق باد است قرار ندارد و آدم بيقرار ناشناس.

وقتي كه يك بيقرار عاشق مي شود حتما پا بند ريشه هاي عميقي شده است كه توان كندن ندارد:

((...و عشق

           سفر به روشني اهتراز خلوت اشياست.

و عشق

   صداي فاصله هاست.

   صداي فاصله هايي كه غرق ابهامند. ))

در فضاي شلوغ چهارراه در ميان انبوه خاكيان دل آسماني من نگاه اش به تجمع ابرهاست.

امروزها منتظر يك ناي محزون يك كلام تلخ و گاه شيرين يك تصوير يادآور هستم تا بي اراده صورت خيس خودم را با دست خشك كنم.

امروزها دلم غريب تر، زود به زود مي گيرد. مثل نوزاد، يا خوابم و در غفلت يا بيداري و اشك هايم جاري

امروزها هوا عجيب مي چسبد..

     بر خدشه پنجه

            سوزش آفتاب از سویی

رنگ ترانه

   بر منشور ذهن خلاق

                هزاران طیف

ناگزیر

         لب گشودن به آواز

می خواند    می خواند

                            می نالد

و گاهی دست بر لای سفیدی مو می کشد

مرا چه گذشت؟

              از کجا رانده شده

شاید این جایگاه، برتر

شاید درد و رنج، برتر

شاید اگر بر زیر یک سرو

یا بر بالین یک رود

شاید خوشی، یک ضررست.

چه نالیدن ها         چه سستی ها

چه سعادتمند  دنیا را، ما را

می خواند   می خواند

                             می نالد...

پروانه دوش به دوش کبوتر

بر خرده سنگ ها بوسه می زند

و دانه ها

به زیر سنگینی سنگفرش

انتظار باران می کشند

در شهر من

قدرت پیاده ها

به بلندی گام های نگاه است

و کناری، جای هیچ سواری نیست.

شهر من

در هیاهوی جمعه بازار

از رونق رنگ ها افتاده است

چون رونق نفس در پی نفس

فاصله انگشت ها را دستی پر نمی کند

دفتری از شعر دلدادگی و احساس پر نمی شود

و قلم به آتش کشیده می شود

قلم کشیده می شود

قلم دود می شود

و قلم به زیر قامت پا خاموش می شود.

شهر من

از سرودهای ملی لبریز

لب شهروندان به تمسخر لبخند

در شهر من

لحظه بارش باران دلها بارانی ست

غم و غصه عجیب در کوچه خیابانش می پیچد...

          این عابری که از نیمکت گذشت؟

                             یا این بید مجنون که ناخواسته سایه بر من افکنده است؟

چه کسی می داند؟

               از دل خسته من

               از حس من

               از اشک لحظه های دلتنگی

چه کسی می داند؟

  حالت چطور است؟

  چه کسی پرسید؟

از من؟    یا که در گفتگو با دل خسته خویش؟

من در میان این حجم اندوه

یک لحظه خوشی را

طنز شکست تو می بینم *

و قهقهه های درون خود را

با نجوای اشک ریزان همراه می کنم

من برای خودخواهی خود

تو را سُخره می گیرم.

پی نوشت:

* منظور از "تو" عابر گذر کرده ست.

نیمکت سوخته ای

عمری لنگ بر سطحی صاف

        صاف صاف

خنده های شرم

پابند لرزش های دست

            امروز باران نا به هنگام بارید!

وجدان معذب پستچی در هیاهوی شهر پیچید

در کنجی نامه ای جا ماند

نامه ای که شاید هرگز نرسد.

   موج کهنه ای از تشعشع

   چون گداخته های سرخ

   ملتهب از فوران درون

   در پس خطوط چین و چروک

هم ردیف من

   فریادهای نابه هنجار تو

   توهین بی تناسب بر لبان تو

   نگاه تو

   چه زیبا می شوی وقتی که خورشید چهره افروخته ات را می سوزاند

   دستان تو در ایما و اشاره

   چه ایجاز شگرفی در هوا دارند

   چه اخم شیرینی

   چه گام های استواری

هم ردیف من

   جای خای تو!

چه بد اقبال شده است این دل!

نامرد دیده، چه عشوه ها دارد بر سر یک قطره اشک

گر ببارد چه منت ها بر سر

ای صبور دل  ای صبور دل

تو را چه حاصل از پی عشق

تو را چه لایق، جز شرمساری

عذر تقصیر ای بی گنه دل  ای بی گنه دل

روزی محزون از دیری وصال

دگر روز ز بهر فصل فراق

ای صبور دل   تو را چه حاصل

پایین نگاهت

چشم ها به دهانت خیره

گوش ها همه به فرمان تو

تو شاخه ای بردار

ما می بوییم

تو بریز

ما می نوشیم

مست می شویم

باده به دست می شویم

خراب